لبو گذاشته بودم توی دیگ رویی بپزه ..داشتم تند تند برای پارسا که یکریز غر می زد حوصله ام سر رفته کتاب می خوندم که آقای همسر داد زد یه چیزی داره می سوزه .. مثل تیر خودمو رسوندم به آشپزخونه و گازو خاموش کردم اما دیگ حسابی جیزغاله شده بود و دود سیاه از کناره های درش بیرون می زد .. 

دو روز گذاشتم با آب و کف خیس بخوره دیشب با سیم ظرفشویی و قاشق و اسکاچ افتادم به جونش .. وقتی لایه های سیاه و سوخته از دیواره هاش به سختی جدا می شد ذوق می کردم .. با قاشق می خراشیدم و با سیم می سابیدم .. حتی بعد از جدا شدن سوخته ها دیواره ی دیگ هر چی هم سابیدم رنگ اولش نشد و همونطوری تیره مونده .. یه قسمتایی هم که اصلا انگار جزو دیگ شده هر چه کردم کنده نشد که نشد .. خلاصه دیگه اون دیگه قبلی نشد و نمی شه 

همین طور که می شستم داشتم به این فکر می کردم که این دیگ مثل دل ماست .. مثل دل خودمه .. لایه های سیاه گناه دیواره های صیقلی رو پوشونده .. انقدر محکم چسبیده که انگار از اول جزیی ازون بوده .. حتی اگر توفیق توبه ای هم باشه حتما هیچ وقت مثل اولش نخواهد شد .. برای توبه هم باید حتما مثل این دیگ سابیده شد .. خراشیده شد.. توبه آسون نیست .. به گفتن استغفرولله نیست .. خدایا آیا برای اینجور دلها راهی هست که دوباره عین روز اول بشن ؟